Danıştay 3. Daire E.2020/2567 K.2023/176

Dava konusu istem: Davacı adına, taşınmaz alım satımından elde ettiği değer artış kazancını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2009 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Takdir komisyonunca, davacı tarafından 2008 yılında satın alınan gayrimenkulün gerçek alış ve satış bedeli hakkında herhangi bir araştırma gerçekleştirilmediği, inceleme esnasında sadece alıcının ifadesine başvurulduğu, davacıya ulaşılamadığından bahisle ifadesinin alınmadığı,

tapuya alış bedeli olarak beyan edilen tutarın alış bedeli, alışı esnasında kullanılan kredi tutarının ise taşınmaz satış bedeli olarak kabul edildiği olayda, takdir komisyonunca taşınmazın gerçek satın alma bedelinin tespitine ilişkin yeterli inceleme yapılmaksızın davacı tarafından iktisabı sırasında alış tutarının saptanmasında sadece tapu kayıtlarındaki tutarın dikkate alındığı,

oysa davacının satış tutarının tespitinde tapuda gösterilen tutar ile yetinilmediği ve alıcının kullandığı konut , alış ve satış tarihleri arasında bir yıl gibi bir süre geçmesine rağmen alış ve satış bedelleri arasındaki ciddi farkın sebebinin araştırılması yönünde bir çalışmanın da olmadığı dolayısıyla eksik inceleme sonucu takdir edilen matrah üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına salınan cezalı verginin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idarece temyiz dilekçesinde temyiz nedeninin ve dayandığı delillerin gösterilmediği belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile Mahkeme kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.