Danıştay 3. Daire E.2020/3209 K.2023/3871

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporu uyarınca 2013 yılının Aralık dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket adına düzenlenen vergi inceleme raporunda, Shell Turcas Anonim Şirketine taşıt tanıma sistemi kapsamında düzenlediği faturalarda yer alan katma değer vergisini yasal defterlerine kaydetmediğinin belirtildiği,

davacı şirket tarafından bu durumun, fatura içeriği satışlara ilişkin katma değer vergisinin, fatura tarihinden önceki tarihli ödeme kaydedici cihaz fişleri ile beyan ve kayıt altına alınmasından kaynaklandığının iddia edildiği olayda, fatura düzenlenirken,

akaryakıt pompaları ödeme kaydedici cihazlara bağlanan istasyonlarda yapılan akaryakıt satışlarında düzenlenecek ödeme kaydedici cihaz fişleri ve bu fişlerin faturaya dönüştürülmesi ile ilgili işlemlerin usul ve esaslarını belirleyen 68 Seri Nolu Katma Değer Vergisi Mükelleflerinin Ödeme Kaydedici Cihazları Kullanmaları Mecburiyeti Hakkında Kanunla İlgili Genel Tebliği hükümlerine göre uygun şekilde hareket edilmemiş ise de, vergi inceleme raporunda bu hususun vergi ziyaına neden olduğunu kanıtlar mahiyette herhangi bir tespitte bulunulmadığı,

davacı şirketçe katma değer vergisinin ödeme kaydedici cihaz fişlerinin düzenlendiği tarih itibariyle kayıt ve beyan edildiği, söz konusu fişlere istinaden daha sonraki tarihlerde değinilen firmaya düzenlenen faturalardaki katma değer vergisinin mükerrer kayıttan kaçınmak amacıyla kayıt ve beyan dışı bırakıldığı, aksi durumun kabulü halinde mükerrer şekilde vergi hesaplanacağı, bunun da depoda bulunmayan akaryakıtın satışı anlamına geleceği şeklindeki şirket yetkilisinin iddialarının vergi inceleme elemanı tarafından araştırılmadığı,

keza vergi inceleme raporunda, ödeme kaydedici cihaz fiş tutarları ile anılan tutarlara ilişkin katma değer vergisinin kayıt ve beyan dışı bırakıldığı ya da ödeme kaydedici cihaz fişleri ile yapılan bu satışların, ihtilaf konusu faturalar ile gerçekleştirilen satışlar ile aynı mahiyette olmadığı yönünde herhangi bir eleştiri getirilmediği, aksine davacı şirketin akaryakıt satış ve stok bilgilerine göre kayıt dışı alış veya satışına rastlanmadığı şeklinde olumlu saptama yapıldığı,

bu durumda, tarh nedeninin mevcudiyetini ispat yükü üzerine düşen davalı idarece, davacı iddiası araştırılarak vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin tam olarak belirlenmesi gerekirken, anılan hususlar araştırılmadan eksik ve yetersiz inceleme sonucu ulaşılan matrah farkı üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

... Anonim Şirketine fatura düzenleyen davacı şirketin 68 Seri Nolu Katma Değer Vergisi Mükelleflerinin Ödeme Kaydedici Cihazları Kullanmaları Mecburiyeti Hakkında Kanunla İlgili Genel Tebliğ hükümlerine aykırı hareket ettiğinin vergi inceleme raporuyla açıkça ortaya konulduğu, aksini ispat külfetinin davacı tarafa düştüğü ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.