Danıştay 3. Daire E.2020/3316 K.2023/100

Dava konusu istem: Davacı adına, asıl borçlu … İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nden alınamayan 2015 ila 2017 yıllarının muhtelif dönemlerine ait kamu alacağının tahsili amacıyla ortak sıfatıyla düzenlenen … tarih ve … takip numaralı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu ödeme emri içeriği 2015 ve 2016 yıllarının muhtelif dönemlerine ilişkin olarak asıl borçlu tarafından ihtirazi kayıtla verilen düzeltme beyannameleri üzerine %50 oranında vergi ziyaı cezası kesilmiş ise de daha sonra davalı idarece, düzeltme beyannamelerinin vergi incelemesine başlanılmasından sonra verildiğinden bahisle tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle bir kata ikmal edilerek kesilen vergi ziyaı cezasına ait ihbarnamelerin 18/02/2018 tarihinde e-tebliğ yoluyla asıl amme borçlusu şirkete tebliğ edildiği,

değinilen vergi ziyaı cezasının dava konusu edilmeksizin kesinleştiği, belirtilen ceza ile 2017 yılı kurumlar vergisi beyannamesine ilişkin olarak tahakkuk eden ancak vadesinde ödenmeyen amme alacağının tahsili amacıyla asıl amme borçlusu şirket adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrine karşı.

Vergi Mahkemesinde E:… sayılı dosyasında açılan dava devam ettiği sırada dava konusu ödeme emrinin düzenlendiği görüldüğünden vergi borcunun asıl amme borçlusu şirket yönünden kesinleştiğinden ve şirket hakkındaki tüm takip yollarının tamamlandığından söz edilemeyeceğinden davacının ortak sıfatıyla takibinde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle ödeme emri iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:

Dava konusu ödeme emri içeriği 2015 ve 2016 yıllarına ait vergi ziyaı cezasının kesilmesine neden olan davacının süresinden sonra ihtirazi kayıtla vermiş olduğu katma değer vergisi düzeltme beyannamelerine istinaden tahakkuk eden katma değer vergisi. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararıyla kaldırılmışsa da davalı idare istinaf başvurusu kabul edilerek. Bölge İdare Mahkemesi.

Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararıyla davanın reddedildiği, asıl amme borçlusu şirket hakkında yapılan malvarlığı araştırması sonucunda borcun şirketin mal varlığından tahsil edilemeyeceği sonucuna ulaşıldığından dava konusu ödeme emrinin belirtilen kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle Vergi Mahkemesi kararının; dava konusu ödeme emrinin değinilen kısmının iptaline ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf başvurusu kabul edilerek söz konusu hüküm fıkrası kaldırıldıktan sonra dava bu yönden reddedilmiştir.

Davacının 11/04/2017 tarihinde şirkette mevcut hisselerini devrederek şirket ortaklığından ayrıldığı, dava konusu ödeme emrinin 2017 dönemine ait kısmının, süresinde verilen 2017 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerine tahakkuk eden amme alacağının tahsili amacıyla düzenlendiği, kurumlar vergisinin hesap döneminin sonunda belli olan kurum kazancı üzerinden hesaplandığı, davacı hesap dönemi bitmeden şirket ortaklığından ayrıldığından 2017 yılı kurumlar vergisi beyannamesi nedeniyle doğan vergiden sorumlu tutulamayacağından dava konusu ödeme emrinin bu kısmında hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle Vergi Mahkemesince ödeme emrinin değinilen kısmının yazılı gerekçeyle iptali yolundaki hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf başvurusu reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Esasa etkili iddia ve itirazların karşılanmadığı, eksik inceleme ve yanlış yorumlama yapıldığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'INDÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.