Danıştay 3. Daire E.2020/3559 K.2020/6316

Dava konusu istem: Davacı adına, 2011 yılının Mart, Nisan, Eylül ila Kasım dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ile tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Dördüncü Dairesinin bozma kararına uyulmak suretiyle üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi yönünden dava reddedilmiş, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ise kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İncelemenin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 139.maddesine öngörüldüğü şekilde iş yerinde yapılmadığı, olayın gerçek mahiyetinin araştırılmadığı, uyuşmazlık konusu faturaların tamamının gerçek bir mal teslimi ve hizmet ifasına dayandığı, faturaların sahte olmadığı, kişisel kanaat ve varsayım yoluyla cezalı vergi salındığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacının faturalarını kayıtlarına aldığı … hakkında sahte fatura düzenlediği yolundaki vergi tekniği raporunun somut delillere dayandığı, fatura bedellerinin çekle ödendiği iddiasının tek başına faturaların sahte olmadığı sonucunu doğurmayacağı, yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …’ÜN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, bozmaya uyma üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecek olup, temyiz istemine konu yapılan hüküm fıkrasının, Danıştay Dördüncü Dairesinin 10/10/2018 tarih ve E:2015/8154, K:2018/8778 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından temyiz dilekçesinde ileri sürülen sebepler sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.