Danıştay 3. Daire E.2020/542 K.2023/83

Dava konusu istem: Davacının kanuni temsilcisi olduğu … Tekstil Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinden alınamayan 2000 ila 2004 yıllarına ait muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla banka hesaplarına uygulanan e-haczin kaldırılması ve tahsil edilen tutarın iadesine hükmedilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Mahkemelerince verilen ara kararına cevaben davalı idarece dosyaya sunulan bilgi ve belgelerden, hacze konu vergi ve cezalara ilişkin olarak asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin 2004 ve 2006 yıllarında, davacı adına düzenlenen ödeme emirlerinin ise 2008 yılında ilanen tebliği üzerine tahsil zamanaşımının kesildiği ancak kesilmenin rastladığı yılı takip eden takvim yılı başından itibaren beş yıl içinde tahsil edilemeyen kamu alacağının tahsil zamanaşımına uğradığı anlaşıldığından davacının banka hesaplarına uygulanan e-hacizde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu e-haciz kaldırılmış ve banka hesaplarından tahsil edilen tutarların davacıya iadesine hükmedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının banka hesaplarına tatbik edilen hacizde ve hesaplardaki tutarların bloke edilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, borcun tahsili için idarelerince tesis edilen işlemlerle zamanaşımının kesildiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.