Danıştay 3. Daire E.2021/2744 K.2024/722

Dava konusu istem: Davacı adına, kısmen sahte fatura düzenlediği, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirdiği ve haksız vergi iadesi aldığı yönünde saptamalar içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2017 yılının Nisan ile Mayıs dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu tarhiyatın; sahte fatura kullanma ve düzenlemeden kaynaklanan kısmının matrahı yönünden bağlı olduğu 2017 yılı için yapılan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatının, Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla kaldırıldığı, geri alınması amacıyla yapılan kısımlara yönelik olan alışlarını gerçekleştirdiği … Dış Ticaret Limited Şirketi hakkında sahte belge düzenlediğinden bahisle 2017 yılı için yapılan kurumlar vergisi tarhiyatının …. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla kaldırıldığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

7143 sayılı Yasa uyarınca matrah artırımı başvurusunda bulunulduğu tarihten önce incelemeye başlanılmış olduğundan davacının söz konusu Kanundan faydalanmasının mümkün olmadığı dolayısıyla yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.