Danıştay 3. Daire E.2021/333 K.2021/3257

Dava konusu istem: Davacı adına, 2014 yılının Ocak, Şubat, Eylül, Kasım ve Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile aynı yılın Ocak dönemi için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesinin birinci fıkrasının 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının elektronik posta adresine, 2014 yılının Şubat ve Eylül dönemlerine ilişkin bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile aynı yılın Ocak dönemine ait özel usulsüzlük cezasına ilişkin ihbarnamelerin 05/08/2019; aynı yılın Ocak, Kasım ve Aralık dönemlerine ilişkin bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisine ilişkin ihbarnamelerin ise 09/08/2019 tarihinde iletildiği olayda, sırasıyla 10/08/2019 ve 14/08/2019 tarihlerinde tebliğ edilmiş sayılan vergi ve cezalara karşı otuz günlük yasal süre geçirilerek 16/09/2019 tarihinde açılan davanın esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle dava süre aşımı yönünden reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Temyiz dilekçeleri eklerinde sundukları belgelerden de anlaşılacağı üzere şirket yetkilisinin dava açma süresi boyunca yurtdışında olduğundan davanın süresinde açılamadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.