Danıştay 3. Daire E.2022/1274 K.2022/4327

Dava konusu istem: Davacının ihbar ikramiyesi ödenmesi talebiyle yaptığı 25/10/2018 tarihli başvurunun zımnen reddine dair işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 1905 sayılı Menkul ve Gayrimenkul Emval ile Bunların İntifa Haklarının ve Daimi Vergilerin Mektumlarını Haber Verenlere Verilecek İkramiye Hakkında Kanun uyarınca vergi kayıp ve kaçağını ihbar eden şahıslara ihbar ikramiyesi ödenebilmesi için, ihbar doğrultusunda ihbar edilen şahıslar hakkında vergi incelenmesi yapılması ve neticesinde tahakkuk ettirilmiş ve kesinleşmiş bir vergi bulunması gerektiği, dava konusu olayda ise bu şartlar gerçekleşmediğinden dava konusu işlemde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararını kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı Kanun'un 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiş, bu karara yöneltilen temyiz istemi aynı Kanun'un 48. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, isteme konu kararın kesin olduğu gerekçesiyle reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İhbar konusuna ilişkin Türkiye Büyük Millet Meclisince oluşturulan hayali ihracatların araştırılmasına dair komisyonda belirtilen miktarların temyiz sınırının çok üstünde olduğu, ihbar edilen firmanın açtığı davalardan da bunun görüldüğü, dava konusu miktarın taraflarınca tespit edilebilmesinin mümkün olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.