Danıştay 3. Daire E.2022/1766 K.2022/4138

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, 2000 yılının Şubat ila Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Ticaret sicilinden kaydının terkin edildiği hususu 12/08/2013 tarih ve 1057 sayılı Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi'nde ilan edilmekle tüzelkişiliği dolayısıyla medeni haklardan yararlanma ve bu hakları kullanma ehliyeti de son bulan, yargı mercilerinde temsil edilebilmesi mümkün olmayan, hukuk âlemindeki varlığı ortadan kalkan davacı şirketin yargılamanın hiçbir aşamasında taraf olma ehliyeti bulunmadığından dolayısıyla temsili de söz konusu olamayacağından eski şirket yetkilisi … tarafından verilen vekâletname ile vekili vasıtasıyla açılan davanın esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle dava ehliyet yönünden reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Şirketin hukuki varlığı sona ermişse de şirketi temsile yetkili kişinin şirket adına dava açma hakkının ortadan kalkmayacağı, ihbarnamelerin ticaret sicilinden silinmesinden önce 17/06/2005 tarihinde tanzim edildiği ve 28/08/2021 tarihinde tebliğ edildiği, borcun zamanaşımına uğradığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.