Danıştay 3. Daire E.2022/387 K.2024/5911

Dava konusu istem: Davacının, ortağı olduğu şirketin kısmi bölünme işlemi ile bir kısım iktisadi kıymetini ayni sermaye olarak devretmesi suretiyle kurulan yeni şirkette sahip olduğu hissenin, ortaklara dağıtılan kâr payı olduğu yolunda saptamaları içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak adına 2014 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmî bölünme kapsamında devredilen varlıklara karşılık edinilen devralan şirket hisseleri, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 19. maddesinde yer alan düzenleme doğrultusunda, bölünen şirket ortaklarına bölünen şirketteki hisselere isabet eden değerle orantılı olarak dağıtıldığından ortakların servetinde bir artış olmadığı, kısmi bölünme neticesinde sermayede meydana gelen azalmanın geçmiş yıl kârından karşılandığı, devralan şirkete aktarılan kıymetin ayrı hesaplarda izlenmesi gerektiği yönünde herhangi bir yasal şart bulunmadığı, davalı idare tarafından da ortaklara dağıtılan geçmiş yıl kârlarına ilişkin herhangi bir somut tespit yapılmadığı dikkate alındığında dava konusu tarhiyatın hukuka uygun olmadığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile yasaya uygun Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.