Danıştay 3. Daire E.2022/77 K.2022/780

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği komisyon gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda saptamaları içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2013 yılının Ocak-Mart dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Mükellefiyeti 31/12/2012 tarihi itibarıyla re'sen terkin ettirilmiş olan davacının bu tarihten itibaren sahte fatura düzenlemekten dolayı elde ettiği komisyon gelirine ilişkin beyanname ve bildirimlerini vermesi beklenemeyeceğinden, beyanname vermemesi nedeniyle kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle özel usulsüzlük cezası kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi mükellefiyeti dairelerince re'sen 31/12/2012 tarihinde terkin edilmiş olsa da yapılan inceleme neticesinde davacının 2013 yılında da sahte fatura düzenlediği anlaşıldığından re'sen terk tarihi 31/01/2013 tarihi olarak düzeltilmiş olup 2013 yılının Ocak-Mart dönemine ilişkin geçici vergi beyannamesini vermediği anlaşılan davacı adına kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararı bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ......DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.