Danıştay 3. Daire E.2023/1034 K.2023/3896

2-(DAVACI) … Yapı İnşaat Mühendislik Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi VEKİLİ: Av. …

İSTEMİN KONUSU

... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirdiğinden bahisle değinilen faturalara konu katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca Ocak ila Aralık 2016 ve Ocak, Şubat, Mayıs ila Aralık 2017 dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ile Ocak ila Mayıs 2016 dönemleri için üç kat, diğer dönemler için ise tekerrür hükümleri gereğince artılarak kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının faturalarını kayıtlarına aldığı. İnşaat Nakliyat Metal Hafriyat İş Makinaları Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi,. İnşaat Elektrik Metal Reklam Orman Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi,. Orman Ürünleri Maden Yapı İnşaat Malzemeleri Sanayi Ticaret Anonim Şirketi,. Mühendislik Elektrik İnşaat Nakliyat Metal Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi,. Havalandırma Sistemleri Mühendislik ve İnşaat Limited Şirketi, Tasfiye Halinde.

İnşaat Metal Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi,. Yapı İnşaat Mühendislik Elektrik Nakliyat Harfiyat Madencilik Sanayi Ticaret Limited Şirketi,. Reklam Matbaa Elektrik İnşaat Nakliyat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi,. Otomotiv İnşaat Elektrik Plastik Reklam Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ile.

İnşaat Nakliyat Plastik Tekstil Gıda Sanayi Ticaret Limited Şirketi hakkındaki saptamalar düzenledikleri faturaların gerçeği yansıtmadığını gösterdiğinden yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık görülmediği, Mart 2017 dönemi için kesilen ve aynı yıl içinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi yönünden dava reddedilmiş, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ise kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri gereğince artırılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

Davacı tarafından, alımlarının gerçek olduğu, ödemelerin çek ve banka yoluyla gerçekleştirildiği, tedarikçi firmaların olumsuz eylemlerinden sorumlu tutulamayacakları, uyuşmazlık konusu yıllara ilişkin 7143 sayılı Vergi ve Diğer Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun kapsamında matrah artırımında bulunulduğundan adına tarhiyat yapılamayacağı, somut tespit olmaksızın varsayıma dayalı olarak salınan cezalı verginin hukuka uygun düşmediği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun 23. maddesinin (a) bendine 01/07/2016 tarih ve 6723 sayılı Kanun'un 6. maddesiyle "Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması şeklinde ortaya çıkan hukuka aykırılıkların denetimini yapmakla sınırlıdır." hükmü eklenmiş olup yapılan bu düzenleme ile Danıştay'ın temyiz mercii olarak görevi hukuka uygunluk denetimi ile sınırlandırılarak yeniden vakıa incelenmesi yapılamayacağı kurala bağlanmıştır.

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkün olup dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri yukarıda sözü edilen yasal düzenleme uyarınca hukuki denetimle sınırlı olarak incelenen kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.