Danıştay 3. Daire E.2023/10651 K.2023/5301

Dava konusu istem: Davacı adına, defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmemesi nedeniyle katma değer vergisi indirimlerinin reddi suretiyle 2017 yılının Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu vergi ve cezalara ilişkin ihbarnamelerin, davacının e-tebligat adresine 20/12/2021 tarihinde gönderildiği, 25/12/2021 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı hâlde 30 günlük yasal dava açma süresi geçirildikten sonra 22/04/2022 tarihinde açılan davanın esasının incelenemeyeceği gerekçesiyle dava süre aşımı nedeniyle reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

Bu karara yöneltilen yargılamanın yenilenmesi istemi ise, davacı tarafından ileri sürülen iddiaların, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 53. maddesinde sayılan yargılamanın yenilenmesi sebeplerinden herhangi biri kapsamında bulunmadığı anlaşıldığından reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Aynı döneme ilişkin olarak daha önce tarhiyat yapıldığı, 17/07/2023 tarih ve 1 sayılı Vergi İnceleme Raporunun esas alınarak yargılamanın yenilenmesine karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Dava Dairesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.