Danıştay 3. Daire E.2023/1294 K.2024/6116

Dava konusu istem: Davacı adına, tasfiyesi tamamlanarak tüzel kişiliği sona eren ... Dış Ticaret Limited Şirketi’nin banka hesaplarının komisyon karşılığı kullandırılmasından elde edilen kazancın kayıt ve beyan dışı bırakıldığı yönündeki tespitleri içeren vergi tekniği raporu uyarınca düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak tasfiye memuru sıfatıyla 2017 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinin 19/12/2017 tarih ve 9476 sayılı ilanına göre asıl borçlu şirketin tasfiyesinin sonuçlandığı ve tasfiye sonu beyanına göre aktif ve pasifinin olmadığı anlaşıldığından ve tasfiye memurunun sorumluluğu tasfiye sonucu dağıtılan tutarla sınırlı olduğundan tasfiye sonucu dağıtılan bir kurum kazancı olmaksızın davacı yönünden tasfiye memuru için öngörülen sorumluluk şartlarının gerçekleştiğinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle dava konusu vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Aynı yönde verilmiş yargı kararlarının mevcut olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.