Danıştay 3. Daire E.2023/1417 K.2023/2693

Dava konusu istem: Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporuna atıfla tanzim edilen vergi inceleme raporlarına dayanılarak 2017 yılı için re'sen salınan kurumlar vergisi, aynı yılın tüm dönemleri için re'sen salınan geçici vergi ile bu vergiler üzerinden tekerrür hükümleri uyarınca artırılarak kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesince Vergi Dava Dairesi kararının; üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin önceden beyan ve tahakkuk ettirilen vergilerden kaynaklanan kısmı ile geçici vergi üzerinden bir kat kesilen vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılan kısmının kaldırılmasına yönelik hüküm fıkrasının bozulması üzerine üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin, beyan üzerine tahakkuk ettirilen vergilere isabet eden kısmında hukuka aykırılık görülmediği,

2009 yılının Temmuz dönemine ait olup 2015 yılı içinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınabileceği ancak 7338 sayılı Kanunla yapılan değişikle artırım tutarının … tarih ve … sayılı ihbarnamede yer alan tutarındaki cezadan fazla olamayacağı gerekçesiyle üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin daha önce beyan üzerine tahakkuk ettirilen vergiye isabet eden kısmı yönünden ise dava reddedilmiş, geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ise azaltılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.