Danıştay 3. Daire E.2023/2525 K.2025/231

Dava konusu istem: Davacı şirketin, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 153/A maddesinin 4, 5 ve 6. fıkraları kapsamında olduğundan bahisle teminat istenilmesine yönelik ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 213 sayılı Kanun'un 153/A maddesinin 4. fıkrasında, vergi incelemesine yetkili olanlarca yapılan inceleme neticesinde düzenlenen raporla gerçek faaliyeti yanında sahte belge düzenleme fiilini de işlediği tespit edilenlerden ve bu durumları kesinleşenlerden teminat istenebileceğinin hükme bağlandığı,

davacının kısmen komisyon karşılığı sahte fatura düzenlediği ve bir kısım alışlarını sahte faturalarla belgelendirdiği yolunda saptamalar içeren vergi tekniği raporuna istinaden adına 2016 ve 2017 yılları için yapılan tarhiyatların dava konusu edildiği ve yargı sürecinin henüz tamamlanmadığı dolayısıyla kesinleşmiş bir durumun varlığından söz edilemeyeceği, öte yandan, aynı maddenin 5 ve 6. fıkralarında yer alan düzenlemelerin ise meslek mensuplarıyla ilgili olduğu davacıya uygulanamayacağı dikkate alındığında tesis edilen işlemde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketten 213 sayılı Kanun'un 153/A maddesi uyarınca teminat istenilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.