Danıştay 3. Daire E.2023/3022 K.2024/394

Dava konusu istem: Davacının 7326 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun'un 5. maddesi kapsamında kurumlar vergisi yönünden 2020 yılı için yaptığı matrah artırımına %15 oranı uygulanması ihtirazi kaydının kabul edilmemesi suretiyle adına %20 oranı üzerinden tahakkuk ettirilerek ödediği verginin kaldırılması ve ödeme tarihinden itibaren işleyecek tecil faiziyle birlikte iadesine hükmedilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 7326 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendinde, Kanun'un 5. maddesi kapsamında matrah artırımında bulunan mükelleflerin artırdıkları bu matraha %20 vergi oranı uygulanmak suretiyle vergilendirileceği ancak mükelleflerin arttırımda bulunmak istenilen yıla ait yıllık beyannamelerini kanuni süresinde vermiş olması, bu vergi türlerinden tahakkuk eden vergilerin süresinde ödenmiş olması ve bu vergi türleri için bu Kanunun 2. ve 3. maddeleri hükümlerinden yararlanılmamış olması şartıyla %15 vergi oranı uygulanmak suretiyle vergilendirileceğinin belirtildiği,

bu Kanuna dayanılarak çıkarılan 1 Seri No'lu Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına İlişkin 7326 sayılı Kanun Genel Tebliğin "Gelir ve Kurumlar Vergisi Mükelleflerince Matrah Artırımı ve Matrah Beyanında Uygulanacak Vergi Oranları" başlıklı bölümünde, matrah artırımında bulunmak istedikleri yıllara ilişkin yıllık beyannamelerini kanuni süresinde vermiş ve bu beyannameler üzerinden tahakkuk eden vergilerin tamamını süresinde ödeyen mükelleflerin bu vergi türlerine ilişkin olarak herhangi bir dönem için Kanun'un 2. ve 3. maddeleri hükümlerinden yararlanmamış olmaları şartıyla,

5. maddesinin 1. fıkrası hükmüne göre artırdıkları matrahlara %20 yerine %15 vergi oranı uygulanmak suretiyle vergi hesaplanacağının belirtildiği, davacının 2016 ila 2018 yıllarına ilişkin aynı vergi türü bakımından Kanun'un 3. maddesi hükmünden faydalandığı olayda, Tebliğde yer alan ''herhangi bir dönem için'' ifadesinin anılan Kanun ile getirilen ''matrah artırımında bulunmak istedikleri yıla ait" ibaresi ile çeliştiği, bu durumun normlar hiyerarşisine aykırı olduğu anlaşıldığından yapılan tahakkukta hukuka uygunluk bulunmadığı,

davacıdan fazla ve yersiz olarak tahsil edildiği sonucuna varılan verginin tecil faiziyle iadesi gerektiği gerekçesiyle fazladan tahakkuk eden vergi kaldırılarak tecil faiziyle birlikte iadesine hükmedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının 2016 ila 2018 yıllarına ilişkin kurumlar vergisi yönünden 7326 sayılı Kanun'un 3. maddesinden faydalanması nedeniyle 2020 yılı için yaptığı matrah artırımına %20 vergi oranı uygulanmasında hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

7326 sayılı Kanuna Kanun'un 5. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendine göre 2016 ila 2018 yıllarına ilişkin Kanun'un 3. maddesinden yararlanmış olmasının 2020 yılı matrah ve vergi artırımında indirimli tarifeden yararlanmasına engel teşkil etmeyeceği belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.