Danıştay 3. Daire E.2023/409 K.2024/1226

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığı yolunda tespitler içeren vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararlarına dayanılarak 2010 yılının Nisan, Mayıs ve Ekim dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Tarhiyatın dayanağının esas itibarıyla takdir komisyonu kararlarına done olan vergi tekniği raporu olduğu, sırf zamanaşımını durdurmak amacıyla yapılan takdire sevk işlemi, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 114. maddesinde belirtilen zamanaşımı süresini durdurmayacağından yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle vergi ve ceza kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacının 2010 yılı matrahının takdiri için 30/12/2015 tarihinde takdir komisyonuna sevk edilmesiyle tarh zamanaşımının durduğunun kabulü gerekmekle birlikte, takdir komisyonu kararının kararının idareye tevdiinden itibaren zamanaşımı süresinin tekrar işlemeye başlayacağı, uyuşmazlık konusu olayda takdir komisyonu kararının idareye tevdii tarihi olan 12/11/2016 tarihinden itibaren kalan bir günlük süre geçirilmek suretiyle 14/11/2016 tarihinde davacıya tebliğ edilen ihbarnameler içeriği tarhiyatın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle istinaf başvurusu kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararı kaldırıldıktan sonra cezalı vergi kaldırılmıştır.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Takdir komisyonu kararına dayanılarak yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.