Danıştay 3. Daire E.2023/4540 K.2024/5449

Dava konusu istem: Davacı adına, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirerek haksız iadeye sebebiyet verdiğinden bahisle sözü edilen faturalara dayalı indirimlerin reddi suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca haksız iade edilen verginin geri alınması amacıyla 2014 yılının Kasım dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının faturalarını kayıtlarına aldığı ve idarece eleştiri konusu edilen Bahri Öztürk hakkında sahte belge düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiğine dair tanzim edilmiş bir rapor bulunmadığı, davacı hakkında düzenlenen raporda yer alan saptamalardan da anılan mükellefe ait faturaların sahte olduğu sonucuna ulaşılamayacağı dolayısıyla söz konusu faturalara dayalı indirimlerin reddi suretiyle yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle vergi ve ceza kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İlişkili olduğu firmalarla fatura alışverişinde bulunan davacının ortağı ve yöneticisinin söz konusu organizasyonu yönettiği, bu organizasyon dahilinde haksız iade alan davacı adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.