Danıştay 3. Daire E.2023/8066 K.2025/330

Dava konusu istem: Davacı adına, ... Dış Ticaret Tekstil Limited Şirketi'nin Türkiye'de ikamet etmeyenlere özel fatura ile yaptığı satışlarına yönelik olarak ihracat istisnası kapsamında katma değer vergisi hesaplamadan düzenlediği faturaların gerçeği yansıtmadığı yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporu uyarınca kanuni temsilci sıfatıyla 2016 yılının Mart dönemi için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Özel faturalarda yer alan emtianın, nakliyesinin yapıldığının iddia edildiği araç şoförünün ve alıcının ifadelerinde, faturaları düzenleyen şirketi tanımadıklarını beyan ettikleri, öte yandan söz konusu faturaların gümrük idaresine ibraz edilen belgeler arasında yer almadığı dikkate alındığında, alımları ve genel olarak satışları gerçek olan davacının kanuni temsilcisi olduğu şirket tarafından belgesiz olarak iç piyasada satıldığının kabulü gerektiğinden yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık olmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Özel faturalarda yer alan malların satışı yapılan kişi tarafından yurt dışına çıkarılmamasından kendisinin sorumlu tutulamayacağı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.