Danıştay 3. Daire E.2023/814 K.2023/1259

Dava konusu istem: Davacı adına, 29/07/2019 tarihinde gerçekleştirilen aramada kaçak akaryakıt ele geçirilmesi nedeniyle 2019 yılının Mayıs dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu cezalı verginin, davacının ikametgah adresinde 08/08/2019 tarihinde tebligata çıkarıldığı, ancak adres kapalı olduğundan tebliğ evrakının idareye iade edildiği, aynı adrese 02/10/2019 tarihinde 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 102. maddesi uyarınca ikinci kez gönderilen evrakın da aynı sebeple tebliğ edilememesi nedeniyle kapıya tebligat pusulası yapıştırılması suretiyle geçen 15 gün süre sonunda tebliğin sağlandığı,

bu şekilde tebligatın usulüne uygun bir şekilde gerçekleştirildiği ancak davanın 30 günlük yasal dava açma süresi geçirildikten sonra 08/04/2021 tarihinde mahkemeleri kayıtlarına intikal ettirilen dilekçe ile açıldığı görüldüğünden süresinde açılmayan davanın esasını inceleme olanağı bulunmadığı gerekçesiyle dava süre aşımı yönünden reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu cezalı vergilerin usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmediği, savunma hakkı ve adil yargılanma hakkı kısıtlandığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.