Danıştay 3. Daire E.2023/9964 K.2023/4648

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, adına 2017 yılının Ekim-Aralık dönemi için adına re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisinin terkini istemiyle yapılan düzeltme ve şikâyet başvurusunun zımnen reddine dair işlemin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Düzeltme ve şikâyet kapsamında vergi hatasından söz edilebilmesi için iddia edilen hususun hukuki bir yorum gerektirmeyen ilk bakışta anlaşılabilecek açıklıkta olması gerektiği halde uyuşmazlık herhangi bir kuşku ya da hukuki tartışmaya meydan bırakmayacak şekilde nitelendirilebilecek açık bir vergi hatası kapsamında olmayıp hukuki bir sorun niteliği taşıdığından dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dayanağı takdir komisyonu kararı olan tarhiyatlar için vergi ziyaı cezasının bir kat kesilmesi gerektiği, olayda üç kat vergi ziyaı cezası kesilmesinin açık bir hesap hatası teşkil ettiği, takdire sevk ile tarh zaman aşımı süresinin aşılmasının engellendiği, vergi tekniği raporunda somut tespitlere yer verilmediği, incelemenin eksik ve yetersiz olduğu, ithalattan kaynaklı alışları gerçek olduğundan satışlarının da gerçek olduğunun kabulü gerektiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.