Danıştay 3. Daire E.2024/1076 K.2025/674

Dava konusu istem: Davacı şirketin, ihracat faaliyetleri kapsamında yurtdışında belgesiz yahut belgesi temin edilemeyen hiçbir harcaması bulunmadığı halde götürü gider olarak hesapladığı tutarı kurum kazancından indirim konusu yaptığı yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak adına 2021 yılı için ikmalen salınan kurumlar vergisi ile tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının, yurt dışında belirtilen faaliyet alanında elde ettiği ticari kazancının bulunduğu, bu kazançla ilgili olarak herhangi bir belgelendirmeye ve muhasebeleştirmeye gerek olmaksızın 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 40. maddesi uyarınca elde ettiği hasılatın binde beşini aşmayacak şekilde götürü gider indirimini uygulayabileceğinden yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının götürü gider uygulamasından faydalanabilmesi için giderlerin yapılması ve yasal defterlere harcama kaydının işlenmesi gerektiği, yurtdışında bu türden bir gider yapılmaksızın söz konusu uygulamadan yararlanılamayacağı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.