Danıştay 3. Daire E.2024/3950 K.2024/5219

Dava konusu istem: Davacının muhtelif vergi borçlarının tahsili amacıyla banka hesaplarına uygulanan e-hacizlerin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davalı idarece, davacının banka hesaplarında herhangi bir tutar bulunmadığından, uygulanan e-hacizlerin dava açıldıktan sonra 12/01/2024 tarihinde iptal edildiği, bu nedenle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, dava konusu hacizlerin dayanağı olan haciz varakalarının ve ödeme emirlerinin davalı idarece ortaya konulamadığı, birinci savunma dilekçesi süresinin bitiminden sonra hacizler iptal edildiğinden davacı tarafından yapılan yargılama gideri ile vekalet ücretinin tamamının davalı idareden alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının vekalet ücretine ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Borçlu sıfatını haiz mükellefin banka hesabında herhangi bir mal varlığı değerinin bulunmadığı, dolayısıyla 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun kapsamında değerlendirilebilecek bir haciz işlemi bulunmadığı, idareleri aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.