Danıştay 3. Daire E.2024/4999 K.2025/573

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, davalı idarenin 7440 sayılı 7440 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca vergiye esas matrahın 3.987.784,53 TL'den az olmamak üzere artırılması gerektiği yolundaki yazısı üzerine ihtirazi kayıtla verilen 2022 yılına ait kurumlar vergisi düzeltme beyannamesine istinaden tahakkuk eden kurumlar vergisi ile hesaplanan gecikme faizinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı tarafından ihtirazi kayıtla verilen beyanname üzerine tahakkuk eden vergide hukuka aykırılık bulunmadığı, davacı şirket tarafından yasal süresi içerisinde kurumlar vergisi beyannamesinin verildiği ve sonrasında 7440 sayılı Kanun uyarınca matrah artırım başvurusunda bulunulduğunun anlaşıldığı olayda, düzeltme beyannamesi, 7440 sayılı Kanun uyarınca matrah artırımı hükümlerinden yararlanılabilmesi için Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca öngörülen yasal zorunluluk kapsamında verildiğinden, davacının söz konusu beyannamenin kanuni süresinden sonra verilmesinde kusuru bulunmadığından hesaplanan gecikme faizinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle kurumlar vergisi yönünden dava reddedilmiş, gecikme faizi ise kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.