Danıştay 4. Daire E.2016/10002 K.2020/5981

Dava konusu istem: Davacı şirketin vergi mükellefiyetinin re'sen kapatılmasına ilişkin işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı şirket ile ilgili tutulan 23/03/2015 tarihli yoklama tutanağında, mükellefin işyeri adresine gidildiği, farklı günlerde yapılan yoklamalarda, sürekli olarak kapalı olduğu, her hangi bir faaliyetinin olmadığı, yapılan çevre araştırmalarında işyerine uğranılmadığı, imalata ilişkin bir teçhizatın bulunmadığı yönünde tespitlere yer verildiği ve bu tutanağa istinaden mükellefiyetin re'sen terkin edildiğinin anlaşıldığı.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 160. maddesinin ve gerekse de 2004/13 sayılı uygulama iç genelgesi uyarınca yapılması gereken re'sen terk işleminin, idareye mükelleflerin mükellefiyet tarihini keyfi olarak belirleme yetkisi vermeyeceği, belirli süreler içinde gerekli araştırma ve yoklamalar yapılarak re'sen terkinin yapılması gerektiği, uyuşmazlıkta, bahsedilen iç genelge uyarınca,

birbirini izleyen iki döneme ait katma değer vergisi beyannamesinin verilmemesi ve verilmeyen son dönemi izleyen ay içerisinde gerekli yoklama işlemleri yapılması ve ayrıca yapılan yoklamalarda faaliyetin olmadığının kesin ve somut verilerle ortaya konulması gerekirken, bunlar yapılmaksızın, yürürlükteki mevzuata aykırı olarak mükellefiyetin re'sen terkin edilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketin mükellefiyetinin re'sen terkininde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.