Danıştay 4. Daire E.2016/10875 K.2020/3054

Dava konusu istem: Davacı adına sahte fatura kullandığından bahisle re'sen tarh edilen 2012/1 ila 12 dönemleri katma değer vergileri ile tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının ilgili dönemde fatura aldığı. Vergi Dairesi mükellefleri. Bilgisayar San. Tic. Ltd. Şti. ile. Bilgisayar İnş. ve Kim. Mad. Tic. Ltd.

Şti. hakkındaki tespitler incelendiğinde düzenlenen faturaların gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasına dayanmayan sahte faturalar olduğu sonucuna varıldığından davacı adına yapılan bir kat vergi ziyaı cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık, 2015 yılında tebliğ edilip kesinleşen vergi ziyaı cezaları esas alınarak 2012 yılına ait uyuşmazlık konusu vergi ziyaı cezalarına tekerrür hükümleri uygulanması mümkün olmadığından vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanarak arttırılan kısmında ise hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen reddine kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın redde ilişkin kısmı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, ilgili dönemde fatura alınan mükellefler hakkındaki tespitlerin yetersiz olduğu, faturaların ve ödemelerin gerçek olduğu, kargo faturaları bulunduğu ve tüm bu hususlar dikkate alındığında kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra temyize konu karar "... tarihinde verilmesine karşın mahkeme kararında karar tarihi olarak "23/12/2015" tarihinin belirtildiği görüldüğünden, söz konusu yanlışlık düzeltilerek gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.