Danıştay 4. Daire E.2016/10883 K.2020/4753

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullanıldığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2010/1 ila 12 dönemleri için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacıya fatura düzenleyen. Vergi Dairesi mükellefi. Grup Demir Çelik İnş. Ve Gıda San. Tic. A.Ş. hakkında yapılan incelemede ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla mükellefin komisyon karşılığında fatura düzenleyen mükellef olduğunun hüküm altına alındığı,. Vergi Dairesi mükellefi. Grup İnş. ve Malz. San. Tic.

A.Ş. hakkında yapılan incelemede ise, mükellefe düzenlenen alış faturalarını düzenleyenlerin tamamına yakınının sahte belge düzenleyicisi mükelleflerden olması ayrıca ödemelerinin ticari teamüllere aykırılık teşkil edecek şekilde mal satışı yapıldığı görüntüsü altında firmalardan alınan çek ve senetlerin ciro edilmesi yoluyla ödemelerin yapılması neticesinde, dava konusu cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi inceleme raporunda somut tespitlerin yer almadığı, alt firmaların kendileri adına düzenledikleri faturaların sahte olmadığı, bunların sahte olduğuna dair herhangi bir tespitin olmadığı, fatura içeriği malların gerçekten alındığı, ödemelerin çek ya da banka havalesiyle yapıldığı, alt firmalar hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının gerekli inceleme ve araştırma yapılmadan düzenlendiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.