Danıştay 4. Daire E.2016/12880 K.2020/4419

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım ödemelerini ve tahsilatlarını finans kurumları aracılığı ile yapmadığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355/4. maddesi uyarınca 2011/8 dönemi için kesilen özel usulsüzlük cezasının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı tarafından düzenlenerek yasal defterlerine kaydedilmiş bulunan ve her biri 8.000,00.-TL'nin üzerinde olan on adet faturaya ait tahsilatlarının nakit olarak yapılması ve Yasada öngörülen belgelerle tevsik etme zorunluluğuna uyulmaması sebebiyle, davacı adına yasaya uygun olarak kesilen dava konusu özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi ziyaı doğuran bir fiillerinin bulunmadığı, genel tebliğlerde belirlenen ödeme şekline uyulmadığı, tek tespitte tek ceza kesilebileceği, hesap dönemi kapandıktan sonra düzenlenen tutanağa istinaden ceza kesilemeyeceği, olayda bir tespitle birden fazla olay için ve olayların vukuundaki yıldan 4 yıl geçtikten sonra düzenlenen inceleme tutanağına dayanılarak işlem yapılmasının hukuki dayanaktan yoksun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Tahsilat ve ödemelerini banka, benzeri finans kurumları veya posta idarelerince düzenlenen belgelerle tevsik etme zorunluluğuna uymayan davacı adına 8.000,00.-TL tutarını geçen her bir işlem için işleme konu tutarın %5'i oranında özel usulsüzlük cezası kesildiği, cezanın zamanaşımı süresi içinde ve yasaya uygun olarak kesildiği, temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.