Danıştay 4. Daire E.2016/13548 K.2021/3180

Dava konusu istem: Davacı adına, 2011 muhtelif dönem beyannamelerinin elektronik ortamda verilmemesi nedeniyle kesilen özel usulsüzlük cezalarının ve hakkında tesis edilen mükellefiyetin 30/03/2011 tarihi itibariyle kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı tarafından yürüttüğü çay ocağı faaliyetini 30/03/2011 tarihinden itibaren terk ettiğinin davalı idareye bildirildiği, davalı idarece, ilgili dönemde davacının faaliyette olduğuna dair herhangi bir bilgi ve belge sunulamadığı, buna göre davacının ticari faaliyetinin devam ettiğine dair somut bir tespit bulunmadığı anlaşıldığından söz konusu dönemlere ilişkin beyannamelerin elektronik ortamda verilmediğinden bahisle kesilen cezalarda ve mükellefiyette hukuka uyarlık görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu belirtilerek kabule ilişkin kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.