Danıştay 4. Daire E.2016/14208 K.2021/135

Dava konusu istem: Davacı adına tarh edilen, vergi ziyaı cezalı 2008 yılı kurumlar vergisi, 2008/1-3, 4-6, 7-9, 10-12 dönemi geçici vergilerinin kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı Birliğin, ortakları haricinde üçüncü kişilere gayrimenkul sattığı ve satışlardan elde ettiği kazancını beyan etmediği gerekçesiyle, takdir komisyonu kararlarına istinaden 2008 hesap dönemine ait vergi ziyaı cezalı kurumlar ve geçici vergi tarhiyatlarının yapıldığı, davalı idare tarafından, davacı birliğin defter ve belgeleri üzerinde herhangi bir inceleme yapılmadan, sırf üçüncü kişilere yapılan satışlar nedeniyle birlik hakkında mükellefiyet tesis edildiği,

satış yapılan üçüncü kişilerin birliğin veya birliğe üye olan kooperatiflerin temsilcisi veya üyesi olup olmadığı, söz konusu kooperatiflerin muafiyet şartlarını taşıyıp taşımadıkları yönünde herhangi bir araştırma yapılmadan eksik incelemeye dayalı olarak yapılan ihtilaf konusu cezalı kurum ve kurum geçici vergisi tarhiyatlarında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacının birden fazla vergilendirme döneminde çok sayıda gayrimenkul alım satımında bulunduğu, bu faaliyetten elde edilen kazancın ticari faaliyet olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği ayrıca dava konusu tarhiyatların zamanaşımına uğradığı savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği ayrıca 2008 yılına ilişkin vergilere ilişkin takdir komisyonuna sevk tarihi 2013 olduğundan zamanaşımı itirazının yerinde olmadığı düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.