Danıştay 4. Daire E.2016/17239 K.2021/2062

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2011/ 1,2,3,4,5 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacıya ihtilaflı dönemde fatura düzenleyen Cumhuriyet Vergi Dairesi mükellefi … Elektrik İnş. Mal. Yedek Parça Temiz. Otomotiv Nakliyat Akaryakıt Ticaret Ltd. Şti. Ulus Vergi Dairesi mükellefi … hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarındaki tespitlerden, davacı şirketin anılan mükelleflerden aldığı faturaların gerçek bir mal ve hizmet teslimine dayanmadığı sonucuna varıldığından, cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket tarafından, tarhiyatın yasal ve maddi dayanağı olan vergi tekniği raporunun kendilerine tebliğ edilmemesinin VUK 108. madde uyarınca yapılmış düzenleme karşısında esasa ilişkin müessir bir şekil hatası olduğu ve ihbarnameyi hükümsüz kılacağı, vergi tekniği raporunun, inceleme elemanı tarafından yapılmış bir tespit niteliğinde olduğu, mal ve hizmet alınan şirketler ile firmalarının hesap ve işlemleri üzerinden herhangi bir inceleme yapılmaksızın ortaya hiçbir delil konulmaması, VUK 134. maddesi ile güdülen amaca aykırılık teşkil ettiği, vergi kanunlarına göre kıyas ya da karşılaştırma yolu ile vergi tarhiyatının yapılmasının mümkün olmadığı belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.