Danıştay 4. Daire E.2016/17933 K.2020/5268

Dava konusu istem: Davacının 2010 ve 2011 yıllarında 6 adet araç alıp satması nedeniyle tesis edilen mükellefiyet kaydı ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; ticari bir faaliyet içerisinde araç alım satımından bahsedebilmek için, bu faaliyetin sürekli olması gerektiği, davacının 2010 ve 2011 yıllarında 6 adet araç alıp sattığı, 2011 ocak ayından sonra herhangi bir araç alım satımı yapmadığı, bu haliyle davacının süreklilik içerisinde bu faaliyeti yaptığından bahsetme olanağı bulunmadığı, sürekli olarak araç alım satımı ile iştigal etmeyen davacı adına tesis edilen mükellefiyet kaydında ve bu mükellefiyet dolayısıyla adına kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, dava konusu işlemin ve kesilen cezaların yasaya uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.