Danıştay 4. Daire E.2016/18295 K.2020/6536

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, defter ve belgelerini ibraz etmediğinden bahisle re'sen tarh edilen 2010/7 ila 12 dönemleri ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı şirketin 2010 hesap dönemine ilişkin kanuni defterleri ile belgelerinin herhangi bir mücbir sebep hali olmaksızın incelemeye ibraz edilmediği hususunda taraflar arasında bir ihtilaf bulunmadığı; indirim konusu yapılan katma değer vergilerinin fatura ve benzeri vesikalarda gösterilerek belgelerin usulüne uygun olarak tutulmuş kanuni defterlere kayıt edildiğini kanıtlayamayan davacı şirketin, katma değer vergisine ilişkin indirim hakkından yararlanması mümkün olmadığından, indirimlerin reddi yoluyla davacı şirket adına re'sen yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Olayların hukuki değerlendirmesinde hataya düşüldüğü, tebligatın geçersizliği nedeniyle tarhiyatların zamanaşımına uğradığı hususunun değerlendirilmediği, takdir komisyonuna başvurulmadan inceleme raporuna göre tarhiyat yapılamayacağı, inceleme sonunda tespit edilen matrahın komisyonun takdirine sunulmasının zorunlu olduğu, tasdiksiz de olsa kanuni defterlere kaydedilen faturaların gerçek olduğunun kabul edilmesinin gerektiği, defter ve belgelerin o an elinde olmamasında kusur bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.