Danıştay 4. Daire E.2016/20036 K.2021/2301

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım taşınmaz satışlarını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle sevk edildiği takdir komisyonu kararı uyarınca re'sen tarh edilen 2008 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile 2008/4-6, 7-9, 10-12 dönemleri vergi ziyaı cezalı geçici vergilerin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; müteahhit olan davacının ihtilaf konusu taşınmazlara ilişkin olarak kat karşılığı inşaat sözleşmesinin yükümlüsü olduğu ancak söz konusu anlaşmadan aldığı yetki uyarınca ve sağlık sorunları nedeniyle taşınmazları inşa etme yetkisini devrettiği nitekim yapı müteahhidinin de bu yetkiyi devralan kooperatif olduğu dolayısıyla davacı adına yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, idarece yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu, aksi yöndeki kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

Davacı adına, bir kısım taşınmaz satışlarını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle sevk edildiği takdir komisyonu kararı uyarınca re'sen tarh edilen 2008 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile 2008/4-6, 7-9, 10-12 dönemleri vergi ziyaı cezalı geçici vergilerin kaldırılması istemiyle açılan davada verilen kabul kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 37. maddesinin 1. fıkrasında; ticari kazanç, her türlü ticari ve sınai faaliyetten doğan kazanç olarak tanımlanmış; 2. fıkrasının 4. bendinde ise, gayrimenkullerin alım, satım ve inşa işleriyle devamlı olarak uğraşanların bu işlerinden sağladıkları kazançların Gelir Vergisi Kanunu'nun uygulanmasında ticari kazanç olarak kabul edileceği hükme bağlanmıştır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinde, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, vergiyi doğuran olay ve olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde ispat külfetinin bunu iddia eden tarafa ait bulunduğu öngörülmüştür.

Dosyanın incelenmesinden; davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca inşa ettiği taşınmazlardan kendisine kalan bağımsız bölümleri satmış olmasına rağmen bu satışları kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle takdir komisyonuna sevk edilmesi üzerine komisyonca belirlenen matrah üzerinde dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığı anlaşılmaktadır.

Olayda; müteahhitlik faaliyeti yürüttüğü ihtilafsız olan davacının, kat karşılığı inşaat sözleşmesi yükümlüsü olduğu buna göre söz konusu faaliyeti kapsamında gelir elde ettiğinin kabulüyle bu gelirinin vergilendirilmesi gerektiği açık olup aksi yöndeki Mahkeme kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle; mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşüyle daire kararına katılmıyorum.