Danıştay 4. Daire E.2016/20290 K.2020/3759

Dava konusu istem: Davacı adına sahte belge düzenlediği ve kullandığından bahisle yapılan inceleme neticesi takdir komisyonu kararına istinaden üç kat vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen 2012/1 ila 12 dönemleri katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı hakkında düzenlenen 30/11/2015 tarih ve 2015-A-2211/75 sayılı Vergi Tekniği Raporu'nun incelenmesinden, firmanın halen aktif vergi mükellefi olduğu, …'da bir adet şubesinin bulunduğu, …'da irtibat bürosunun bulunduğu ve bunların faaliyetine devam ettiği, 2010, 2011, 2012 yıllarında 5 ila 23 arasında değişen sayıda işçi çalıştırdığı ve bunların bir kısmının ücretinin asgari ücretin üzerinde olduğu, ücret ödemelerine ilişkin gelir stopaj vergisi beyannamelerinin verilmiş olduğu,

iş yerinde yapılan tespitlerde yüklü miktarda hammadesinin bulunduğu ve üretimine devam ettiği, mal sattığı firmalardan karşıt inceleme yapılan firmaların bu malları gerçekten almış olduklarını beyan ettiği görülmekte olup, firmanın düzenlemiş olduğu faturların tamamının komisyon karşılığında düzenlenen faturalar olduğundan bahisle yapıldığı anlaşılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Mükellef kurumun asıl amacının bilerek kullanılan sahte belgeler ile oluşturulan ve bastırılan faturaları sahte olarak düzenleyerek komisyon geliri elde etmek olduğu, 2010, 2011 ve 2012 yıllarında düzenlenen belgelerin tamamının komisyon karşılığı düzenlenen sahte belgeler olduğunun açık olduğu, yapılan işlemler açısından usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.