Danıştay 4. Daire E.2016/20438 K.2021/1806

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca re'sen tarh edilen 2011/3,4,5,6,7,8,10,11 dönemlerine ilişkin vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ile 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; ihtilaf konusu dönemde davacıya fatura düzenleyen Kozyatağı Vergi Dairesi mükellefi ..., Yenibosna Vergi Dairesi mükellefi ... , Galata Vergi Dairesi mükellefleri ... ve ... , Davutpaşa Vergi Dairesi mükellefi ..., Avcılar Vergi Dairesi mükellefi ... ve Üsküdar Vergi Dairesi mükellefi ... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının incelenmesinden,

adı geçen mükelleflerin gerçek bir mal ve hizmet teslimi faaliyetine dayanmaksızın komisyon karşılığı sahte fatura düzenlemek amacıyla faaliyet gösterdiği yolundaki tespitlere dayanılarak bu mükelleflerden alınan faturalardaki katma değer vergisi tutarlarını beyanlarında indirim konusu yapan davacı hakkında, faturalardaki katma değer vergisi indirimlerinin reddedilmesi suretiyle yapılan vergi ziyaı cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı, kesilen özel usulsüzlük cezasında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından kesilen özel usulsüzlük cezasının yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.