Danıştay 4. Daire E.2016/20466 K.2021/3846

Dava konusu istem: Sahte fatura kullandığından bahisle davacı adına 2010/2,3,4,5,6,7,8,9,10,12 dönemi için vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen katma değer vergilerinin ve 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının 2010 yılında mal alımında bulunduğu.

Matbaa Makine ve Malzemeleri Sanayi Ticaret Limited Şirketi hakkında sahte fatura düzenlediği yönünde vergi tekniği raporu bulunduğunun tespit edildiğinden bahisle, bu mükelleften olan alışlarının sahte olduğunun kabulü suretiyle katma değer vergisi beyannamelerinin yeniden düzenlenmesi sonucu dava konusu katma değer vergilerinin tarh edildiği ve 213 Sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca özel usulsüzlük cezası kesildiği, olayda, İkitelli Vergi Dairesi mükellefi.

Matbaa Makine ve Malzemeleri Sanayi Ticaret Limited Şirketinin yalnızca sahte fatura ticaretinde bulunduğunun ve düzenlediği tüm faturaların sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge olduğunun ihtimal ve varsayımdan öte somut ve inandırıcı deliller ile ortaya konulmadığı dolayısıyla katma değer vergilerinin indirimden reddi suretiyle yapılan cezalı tarhiyatlarda ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, mükellefin fatura temin ettiği firma tarafından düzenlenen faturaların sahte olduğu hususunun yeterli ve somut delillerle ortaya konulduğu, özel usulsüzlük cezasında da hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.