Danıştay 4. Daire E.2016/21334 K.2021/1513

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle re'sen tarh edilen 2010/1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,12 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ile 213 sayılı Kanunun 353/1.maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; ihtilaflı dönemde davacının fatura aldığı. Vergi Dairesi mükellefi. Demir Çelik San. ve Tic. Ltd. Şti. ile. Vergi Dairesi mükellefi T.H.. San. Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporları ile davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda, davacının alışlarının gerçek dışı olduğuna yönelik somut ve yeterli tespit yapılmadığı, öte yandan davacının ilgili dönemde faal olduğu,

vergisel ödevlerini çoğunlukla yerine getirdiği ve yüksek miktarda vergi ödemesi olduğu hususları dikkate alındığında, yalnızca mal ve hizmet aldığı mükellefler hakkında vergi tekniği raporları bulunduğu ve kârlılık oranının düşük olduğundan hareketle münhasıran sahte fatura ticareti yapmak üzere faaliyette bulunduğunun kabulüne olanak bulunmadığı belirtilerek yapılan cezalı tarhiyatlarda ve cezayı gerektiren fiilin yasal unsurları olayda gerçekleşmediğinden kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına düzenlenen vergi inceleme raporunda yer verilen somut tespitlere dayanılarak yapılan cezalı tarhiyatlar ile kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.