Danıştay 4. Daire E.2016/21763 K.2021/2515

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2011/1,8,9,10 dönemine ilişkin katma değer vergileri ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının fatura aldığı Şişli Vergi Dairesi mükellefi … İnş. Demir Nak. San ve Tic. Ltd. Şti., Bornova Vergi Dairesi mükellefi … Metal Mak. Mad. İnş. San ve Tic. Ltd. Şti. ile Çiğli Vergi Dairesi mükellefi … Metal Mak. Elek. Kağıt Tem. San ve Tic. Ltd. Şti. hakkındaki vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlere göre, düzenlenen faturaların sahte olduğu anlaşıldığından faturalarda yer alan KDV indirimlerinin reddi suretiyle ilgili dönemler için yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, fatura alınan mükellefler hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının taraflarına tebliğ edilmediği, savunma hakkının kısıtlandığı, randıman incelemesi ve kaydi envanter yapılmadığı, alt firmalarla olan ilişkilerin irdelenmediği, ödemeler hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmadığı, yerel mahkemece verilen kararın eksik incelemeye dayalı olduğu, kararın gerekçesinin tebliğ edilmeyen ve alt mükellefler hakkında düzenlenen raporlara dayandığı belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra uyuşmazlık konusu dönemlerin "2011/1,8,9,10. dönemleri" olmasına karşın Vergi Mahkemesi kararında "2010/1,8,9,10. dönemleri" olarak gösterildiği anlaşıldığından söz konusu yanlışlık düzeltilerek gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.