Danıştay 4. Daire E.2016/6829 K.2020/5901

Dava konusu istem: Davacı adına, karayolu ile personel ve öğrenci taşımacılığı faaliyetinde bulunduğundan bahisle re'sen tesis edilen mükellefiyet işlemi ile muhtelif dönemlere ait beyannamelerini elektronik ortamda kanuni süresinde vermediğinden bahisle 213 sayılı Kanunun mükerrer 355/1. maddesine istinaden kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; uzun süre zarfında devamlı olarak adına birden çok ticari araç kaydı bulunan davacının bu araçlar ile ticari faaliyeti olmadığını ortaya koyabilecek herhangi bir bilgi yada belgenin dosyaya ibraz edilemediği dikkate alındığında davacının karayolu ile personel ve öğrenci taşımacılığı faaliyetinde bulunmak suretiyle ticari faaliyette bulunduğu anlaşıldığından davacı adına resen tesis edilen mükellefiyet işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı,

elekronik ortamda beyanname verilebilmesi için usulüne uygun olarak tesis edilmiş bir mükellefiyetin bulunması ve bu mükellefiyete bağlı olarak elektronik ortamda işlem yapılabilmesi için gerekli şifre, parola vb. gibi elektronik araçların sağlanmış olmasının gerekli olduğu, olayda ise geçmişe dönük olarak re'sen mükellefiyet tesis edilmesi nedeniyle, davacının uyuşmazlık konusu dönemler için elektronik ortamda beyanname verme olanağı bulunmadığı göz önünde bulundurulduğunda davacı adına elektronik ortamda beyanname verilmemesi nedeni ile kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir. Kararın kabule ilişkin kısmının bozulması istenilmektedir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına kesilen özel usulsüzlük cezalarının hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.