Danıştay 4. Daire E.2016/8408 K.2021/2528

Dava konusu istem: Davacı adına, gayrimenkul alım-satım faaliyetinde bulunmak suretiyle ticari kazanç elde ettiğinden bahisle re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2009 yılı gelir vergisi ve 2009/4-6, 7-9, 10-12 geçici verginin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; gayrimenkul satışları listesine göre 2006-2013 yılları arasında çok sayıda gayrimenkul satışı bulunan davacının bu işlemlerinin ticari faaliyet kapsamında yapıldığının kabul edildiği,

ticari kazanç yönünden vergilendirmeye esas olmak üzere takdir komisyonunca matrah belirlenirken, safi gelire nasıl ulaşıldığını gösteren gelir ve gider unsurları gösterilmeksizin ve bu bilgilerin teminine yönelik inceleme ve araştırma yapılarak matrahı belirlemeye yeterli somut veriler ortaya konulmaksızın, emsal mükellef beyanları, piyasa koşulları, ekonomik büyüme hızı gibi genel ifadeler gerekçe gösterilerek ve katma değer vergisi matrahının %80'inin maliyet bedeli kabul edilerek belirlenen matraha dayanılarak yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 37/1. maddesine göre, her türlü ticari ve sınai faaliyetlerden doğan kazancın ticari kazanç olduğu, bu kapsamda gayrimenkullerin alım satım işleriyle devamlı uğraşanların bu faaliyetlerden elde ettikleri kazancın ticari kazanç olduğu, gayrimenkul alım satım işleriyle uğraşan davacı adına mükellefiyet tesis edilerek beyannamelerini vermemiş olması nedeniyle adına re'sen tarhiyat yapılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.