Danıştay 4. Daire E.2016/8704 K.2020/3256

Dava konusu istem: Davacı adına, … İnşaat ve İnşaat Malzemeleri Sanayi Ticaret Limited Şirketi'nin vergi borçlarının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; dava konusu ödeme emrinin dayanağı asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emrinin ilanen tebliğinden önce şirketin bilinen adresinde tebliğ edilemediği hususunun, 213 sayılı Kanunun 102. maddesinde belirtilen usullere uygun şekilde tevsik edilmediği, dolayısıyla usulüne uygun şekilde kesinleştirilmeyen amme alacağının tahsili amacıyla davacı adına düzenlenen ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Asıl borçlu şirket hakkında yürütülen takip işlemleri sonucunda amme alacağının şirketten tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması üzerine davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla ödeme emrinin düzenlendiği, şirket adına düzenlenen ödeme emrinin tebliği aşamasında vergi dairesi dışında görev yapan posta memurunca şirketin adreste bulunamaması nedeniyle ödeme emrinin vergi dairesine iade edildiği, bu işlemlerde vergi dairesinin herhangi bir kusurunun bulunmadığı, şirketin adreste bulunamadığı hususunun kamu görevlisi olan posta memurunca imza altına alınmasının başlı başına bir tutanak olduğu ve bu durumun amme alacağını ortadan kaldırmayacağı, dava konusu ödeme emrinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.