Danıştay 4. Daire E.2017/1934 K.2021/3204

Dava konusu istem: Davacı adına, vergi inceleme raporuna istinaden kanuni temsilci sıfatıyla tarh edilen 2010/1 ila 6 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen ... tarih ve E: ..., K: ... sayılı kararda; davacının 2010 yılına ilişkin defter ile alış faturaları ibraz etmeyip sadece 2010/1 ila 9 dönemine ilişkin satış faturalarını ibraz ettiği, davacı tarafından yasal defterlerin ve alış faturalarını ibraz etmeye engel bir durumun varlığı hususunda (mücbir sebep) davalı idareye herhangi bir bildirimde bulunulmadığı, sadece anılan yıla ilişkin defter ve belgelerin tüm aramalara rağmen bulunamadığı sebebiyle ibraz edilemediğinin bildirildiği,

dolayısıyla hiçbir mücbir sebep bulunmaksızın 2010 yılına ilişkin yasal defterlerini ve alış faturalarını ibraz edilmemesi nedeniyle yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık, davacının aldığı sahte fatura tutarı kadar başka mükelleflerden gerçek mal ya da hizmet aldığına dair somut bir tespit yapılmadığından, kesilen özel usulsüzlük cezasında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; Bölge İdare Mahkemesince; davacı adına kanuni temsilcisi olduğu şirket hakkında incelemenin, şirketin ticaret sicilinden silinmek suretiyle tüzel kişiliği son bulduktan sonra tamamlandığı görüldüğünden davacı adına 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 17. maddesine eklenen 9. fıkrası uyarınca yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu işlemin dayanaklarının açıkça ortaya konulduğu, bu konuyla ilgili Danıştay tarafından verilmiş sayısız karar bulunduğu, yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun "Tasfiye" başlıklı 17. maddesine 5904 sayılı Kanun’un 6. maddesiyle 03/07/2009 tarihinden geçerli olmak üzere eklenen 9. fıkrasında; tasfiye edilerek tüzel kişiliği ticaret sicilinden silinmiş olan mükelleflere tasfiye öncesi ve tasfiye dönemlerine ilişkin olarak salınacak her türlü vergi tarhiyatı ve kesilecek cezaların, müteselsilen sorumlu olmak üzere;

tasfiye öncesi dönemler için kanuni temsilcilerden, tasfiye dönemi için ise tasfiye memurlarından herhangi biri adına yapılacağı, limited şirket ortaklarının, tasfiye öncesi dönemlerle ilgili bu kapsamda doğacak amme alacaklarından şirkete koydukları sermaye hisseleri oranında sorumlu olacakları, bu fıkra uyarınca tasfiye memurlarının sorumluluğunun, tasfiye sonucu dağıtılan tutarla sınırlı olacağı hüküm altına alınmıştır.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununun 29. maddesinin (a) bendinde; mükelleflerin yaptıkları vergiye tabi işlemler üzerinden hesaplanan katma değer vergisinden kendilerine yapılan teslim ve hizmetler dolayısıyla hesaplanarak fatura ve benzeri vesikalarda gösterilen katma değer vergisini indirebilecekleri belirtilmiştir.

213 Sayılı Vergi Usul Kanununun 3. maddesinin (B) bendinde ise; vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu kurala bağlanmıştır. Bu kuralın gereği olarak yükümlülerin Katma Değer Vergisi Kanununun yukarıda söz edilen 29. maddesi hükmünden yararlanabilmelerinin ön şartı fatura ve benzeri vesikaların gerçeği yansıtmasıdır. Gerçekleşmemiş teslim ve hizmetler dolayısıyla bir vergi ödemesi ve bunun sonucu olarak da vergi indirimi söz konusu edilemeyeceğinden, indirime dayanak teşkil eden faturaların gerçeği yansıtıp yansıtmadığı hususlarının tespiti anlaşmazlığın çözümü bakımından önem arz etmektedir.

Uyuşmazlıkta, davacının 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 17. maddesi uyarınca kanuni temsilci olarak dava konusu tarhiyata muhatap kılındığı anlaşılmış olup, uyuşmazlığın çözümü davacı tarafından, mücbir sebep olmaksızın inceleme elemanına ibraz edilmeyen yasal defterler ve belgelerin mahkemeye sunulabileceğinin ileri sürülmesi halinde, bu defter ve belgeler davacıdan istenilip, defterlerdeki kayıtlar incelenip, bu kayıt ve belgeler hakkında davanın diğer tarafı olan vergi dairesinin görüşü ve saptamaları da esas alınarak yapılacak hukuki değerlendirmeye göre karar verilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Bu itibarla, davanın kısmen kabul, kısmen reddine yönündeki Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf istemini şirketin 09/10/2015 tarihinde ticaret sicilinden re'sen silindiği, şirket adına düzenlenen inceleme raporunun ise 25/12/2015 tarihli olduğundan incelemenin şirketin tüzel kişiliği son bulduktan sonra yapıldığı gerekçesiyle kabulüne ilişkin temyize konu Vergi Dava Dairesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.