Danıştay 4. Daire E.2017/2898 K.2021/2788

Dava konusu istem: Davacı adına, 2010-2011-2012-2013 ve 2014 takvim yıllarına ait muhtelif dönemlerine ilişkin beyannamelerini elektronik ortamda vermediğinden bahisle 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının ilgili dönemde ticari bir faaliyetinin olduğuna ilişkin veya ilgili dönemde faal olduğunu ortaya koyacak somut tespit ya da tutanak bulunmadığı, ayrıca idarenin 2004/13 no.lu Genelge kapsamında belirli bir dönem beyanname vermeyenler hakkında inceleme yaparak faaliyetine devam etmediğinin anlaşılması halinde buna göre işlem yapılması ve mükellefiyetin terkini gerekirken; hareketsiz kalınarak geçen süre zarfında verilmesi gereken diğer beyannameler de hesaba katılarak ceza kesilmesi hukuki güvenlik ilkesi ile bağdaşmadığından kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece, mükellefin kendi adına kayıtlı ... plaka sayılı Mercedes marka otobüsü ile yolcu taşımacılığı nedeniyle mükellefiyet tesis edildiği, 01/05/2005 tarihinde re'sen işe başlama kaydı yapıldığı, 22/5/2014 tarihinde de mevcut olmayan hurda terk işlemi nedeniyle sonlandırıldığı, davacının 2008 yılında aracının çalındığına dair İdareye bildirimde bulunmadığı, yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.