Danıştay 4. Daire E.2017/682 K.2021/2660

Dava konusu istem: Davacı adına, Ba-Bs formlarını elektronik ortamda vermediğinden bahisle 2010/1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 11, 12; 2011/1 ila 12, 2012/1 ila 12, 2013/1 ila 12, 2014/ 1 ila 12 ve 2015/1, 2, 3, 4, 5 dönemine ilişkin olarak 213 sayılı Kanun’un mükerrer 355/1. maddesi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 396 nolu Genel Tebliğinde de, bildirim formlarını bu tebliğde belirlenen süreler içinde vermeyen, eksik veya yanıltıcı bildirimde bulunan mükellefler hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi hükmü uyarınca cezai işlem uygulanacağı hükmü yer almakla birlikte aynı tebliğin "Yükümlülük Kapsamındaki Mükellefler" başlıklı kısmının 1.2.5. ve 1.2.7. maddelerinde yeralan.

"Bankalar, Katılım Bankaları, Aracı Kurumlar, Portföy Yönetim Şirketleri, Menkul Kıymet Yatırım Fon ve Ortaklıkları, Reasürans Şirketleri, Emeklilik Şirketleri, Sigorta Şirketleri ve Acentelerinin yapmış oldukları işlemleri belirli periyotlarla Bakanlığa bildirdikleri bu nedenle hizmet ve satış işlemlerinde düzenledikleri dekont ve poliçe bilgilerini Form Bs ile bildirmelerine ve bu kurumların kendi aralarındaki işlemler sebebiyle düzenledikleri dekontların karşı tarafça Form Ba ile bildirilmesine gerek bulunmadığı yönündeki düzenleme karşısında davacı tarafından,

Ba-Bs formlarını elektronik ortamda vermediğinden bahisle kesilen özel usulsüzlük cezalarında belirtilen mevzuat hükümleri gereğince, hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek kabul kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.