Danıştay 4. Daire E.2018/1164 K.2022/2526

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura düzenlendiği ileri sürülerek takdir komisyonu kararına istinaden 2009, 2010, 2011, 2012 ve 2014 yılı için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir ve 2009, 2010 ve 2011/1-3, 4-6, 7-9, 10-12 dönemi, 2012/1-3 dönemi ve 2014/1-3, 10-12 dönemi gelir geçici vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitler ve dosyadaki ekli diğer bilgi ve belgelerden, davacının yapılan yoklamalarda yerinde olduğu, 1999 yılındaki yoklamadan sonra 2012 yılına kadar yoklamanın yapılmadığı, beyannamelerini verdiği, tahakkuk eden vergi borçlarından 2.307,54 TL tutarında ödeme yaptığı anlaşıldığından kurulduğu andan itibaren düzenlediği tüm faturaların sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge olduğunun kabulüne olanak bulunmadığından yapılan dava konusu gelir ve gelir geçici vergisi tarhiyatında ve kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.