Danıştay 4. Daire E.2018/2927 K.2022/2839

Dava konusu istem: Davacının, sahte fatura düzenleyerek komisyon geliri elde ettiğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen 2011/2,3,4,5,7,8,9,11,12 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:… , K:… sayılı kararda; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden; davacının gerçek bir ticari faaliyetinin varlığı hususunda bir kısım şüpheler oluşmakla birlikte, beyannamelerini verdiği, yalnızca 125,13 TL'lik vergi borcunun olduğu, ihtilaflı yılda faaliyetinin var olup olmadığına ilişkin olarak herhangi bir yoklama yapılmadığı, kullanmadığı faturaların bir kısmının vergi dairesine ibraz edildiği görüldüğünden, bir kısım faaliyetinin de gerçek olduğunun kabul edildiği, dolayısıyla davacının sahte fatura ticareti ile uğraştığı hususunun tam olarak ortaya konulamadığı,

eksik incelemeye dayalı vergi tekniği raporuna istinaden takdir komisyonunca %2 komisyon geliri elde ettiğinden bahisle davacı adına yapılan cezalı tarhiyatta yasal isabet görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı İdare tarafından, davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda davacının sahte fatura düzenleyip isteyen gerçek ve tüzel kişilere komisyon karşılığında verdiğine dair yeterli tespitlerin bulunduğu belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

Davacı … hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı Vergi Tekniği Raporunun incelenmesinden.

01/05/2009 tarihinde karayolu ile şehir içi yük taşımacılığı, kazı ve hafriyat işleri, inşaat malzemeleri, bina inşaatı alanlarında faaliyet göstermek üzere mükellefiyet tesis ettirdiği, defter ve belgelerini inceleme elemanına ibraz etmediğinden, incelemenin Gelir İdaresi Başkanlığı Yönetim Bilgi Sistemleri ve tarh dosyası üzerinden yapıldığı, 04/05/2009 tarihli yoklamada işe başlandığı ve faal olduğu tespit edilen mükellefin 21/01/2013 tarihli yoklamada ise, 31/12/2012 tarihi itibarıyla işini terk ettiğinin belirlendiği, 2011 ve 2012 yılı defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediği,

2010 Ba bildirimi ile 2.950.770,00-TL tutarında alım bildirmesine rağmen mükellefe satış yapanların 1.713.430,00-TL'lik satış bildirdiği, Bs bildirimi ile 4.121.694,00-TL satış bildirimi olmasına rağmen, mükelleften alım yapanların bildiriminin 3.353.308,00-TL olduğu, 2011 Ba bildirimi ile 834.115,00-TL tutarında alım bildirmesine rağmen mükellefe satış yapanların 784.115,00-TL'lik satış bildirdiği, Bs bildirimi ile 2.328.610,00-TL satış bildirimi olmasına rağmen, mükelleften alım yapanların bildiriminin 2.121.038,00 TL olduğu,

2012 Ba bildirimi ile 34.521,00-TL tutarında alım bildirmesine rağmen mükellefe satış yapanların 10.621,00-TL'lik satış bildirdiği, Bs bildirimi ile 19.000,00-TL satış bildirimi olmasına rağmen, mükelleften alım yapanların bildiriminin olmadığı, 2010 yılında Ba formlarıyla mal ve hizmet alışı bildirdiği 10 adet firmadan sadece biri hakkında olumsuz bir tespit bulunmadığı, 2010, 2011 ve 2012 KDV matrahlarının sırasıyla 3.847.085,35-TL, 2.397.799,82-TL, 71.207,50-TL olup, mükellefin ortağı ve yöneticisi olduğu.

İnş. Nakl. Oto. Hayvancılık LTd. Şti. Ve. Reklam İnş....Ltd. Şti. hakkında sahte belge düzenlediklerinden dolayı vergi tekniği raporları düzenlendiği, davacının bu ilişkili firmalara satış yaptığı yönünde Ba-Bs bildirimleri olduğu, şahsi mükellefiyeti haricinde iki şirkette ortaklığı ve birinin yöneticisi olduğu, mükellefiyeti süresince 10 cilt fatura, 5 cilt taşıma irsaliyesi bastırdığı, Ba-Bs bildirimlerine göre 205 civarında hasılat belgesi düzenlendiği,

iptali için vergi dairesine sunulan boş faturalara göre ise 400 adet faturanın kullanılmış olması gerektiği tespitlerine yer verilmiş, raporun değerlendirme kısmında ayrıca, anılan mükellefin herhangi bir nakliye vasıtasının bulunmadığı belirtilmiştir.

Yukarıda yer verilen tespitlerin ve dava dosyanın değerlendirilmesinden, 2010 yılı alımlarının tamamına yakının hakkında sahte fatura düzenlemek sebebiyle olumsuz tespitlerin yapıldığı mükelleflerden olması, faaliyeti süresince nakliye aracının, iş makinasının olmaması, işçi çalıştırmaması, 2011 ve 2012 defter ve belgelerini sunmaması, diğer ortaklıklarının da sahte fatura ticareti yaptığı hususunda düzenlenmiş vergi tekniği raporları bulunması hatta ortağı ve yöneticisi olduğu.

Nakliyat Reklam İnş. Tic. Ltd. Şti. adına, sahte belge düzenleyerek komisyon geliri elde edildiğinden bahisle re'sen tarh edilen cezalı vergilerle ilgili olarak Danıştay Dördüncü Dairesi tarafından temyiz aşamasında sahte belge düzenleyerek komisyon geliri elde ettiği sonucuna varılarak. Vergi Mahkemesinde açılan davaların kabulüne ilişkin mahkeme kararlarının Danıştay Dördüncü Dairesinin 15/12/2020 tarihli ve E:2016/11672,11693,11673,11700,11703,11743.

K:2020/5657...5662 sayılı kararları ile bozulmasına karar verildiği de dikkate alındığında, davacının da gerçek ticari muamele gerçekleştirmeyip münhasıran sahte fatura ticareti ile iştigal ettiği dolayısıyla Vergi Mahkemesi kabul kararına dair istinaf isteminin reddine karar veren Vergi Dava Dairesi kararında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Anılan nedenlerle davalı idarenin temyiz istemi kabul edilerek kararın bozulması gerektiği görüşüyle Dairemiz onama kararına katılmıyorum.