Danıştay 4. Daire E.2018/5704 K.2022/4345

Dava konusu istem: Davacı adına, 2012 yılında yapılan alımlara ilişkin ödemelerin banka, özel finans kurumları veya posta idaresi aracılığıyla yapılmayarak tevsik zorunluluğuna uyulmaması sebebiyle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacı şirketin hububat alışlarını gerçek usulde vergilendirilen, defter tutmak zorunda olan çiftçilerden yaptığına dair bir tespit bulunmadığı, 2012 yılında davacı şirketin müstahsil makbuzları ile hububat alımında bulunduğu defter tutmak zorunda olmayan çiftçilere yaptığı ödemelerin, banka veya özel finans kurumları aracı kılınarak yapılması gerektiğine ilişkin olarak herhangi bir düzenleme olmadığı ve 30/06/2012 tarihli 10.000,00 TL tutarındaki tahsilat işleminin de çek tahsilatı olduğu anlaşıldığından,

davacı şirket adına 213 sayılı Kanun'un mükerrer 355. maddesi hükmü uyarınca kesilen dava konusu özel usulsüzlük cezalarında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, defter tutmak zorunda olmayan çiftçilerden yapılan alışların da 320 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği gereği tevsik zorunluluğu kapsamında olduğu belirtilerek Vergi Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.