Danıştay 4. Daire E.2018/6569 K.2022/3715

Dava konusu istem: Davacı adına, kanuni temsilci sıfatıyla vergi inceleme raporlarına istinaden SGK primleri ve SGK işsizlik primleri Sosyal Güvenlik Kurumuna ödenmediği halde kurumlar vergisi matrahının tespitinde gider olarak dikkate alındığından bahisle resen tarh edilen 2011 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile geçici verginin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; SGK primleri ve SGK işsizlik primlerini Sosyal Güvenlik Kurumuna ödemediği halde kurumlar vergisi matrahının tespitinde gider olarak kabul edilmemesi suretiyle yapılan 2011 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile kurum geçici vergisine bağlı vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık, mahsup dönemi geçen geçici vergi aslı için tarhiyat yapılamayacağından kurum geçici vergi aslında ise hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın kabule ilişkin kısmının hukuka aykırı olduğu, bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.